Dit is

de familie van

Sjaak

De familie bestaat uit honderden verschillende beelden

Ieder beeld dat ik maak is exclusief en enig in zijn soort

Als inspiratiebron gold Henk Visch en het werk

van de Spaanse

kunstenaar Munoz wiens werk ik in K21 (Dusseldorf)gezien heb en een verpletterende indruk op mijn maakte .Een grote zaal vol met allemaal anders kijkende vrolijke chinezen en daar loop je als toeschouwer doorheen

het heeft dus 2 jaar geduurd voor dat ik dit verwerkt heb

Het is allemaal begonnen met Sjakie

U zegt wie is dat die Sjakie

Sjakie is in principe voor mij het prototype van een Zeeuws Vlaming .Hoe is die geboren .Ik ben al geruime tijd bestuurslid

van de SWWG

(stichting werkgroep west Zeeuws Vlaamse gehandicapten ).Binnen deze werkgroep wordt je met schrijnende zaken geconfronteerd waar je iets aan p

rob

eert te doen cq. hulp te verlenen .waar je dan constant tegenaan loopt is De afwachtende voorzichtige wantrouwende houding

van de

west

Zeeuws Vlaming of laat ik het maar zeggen de Sluissenaar .Als je dit eenmaal is opgevallen ga je er op letten .

Sporadisch wordt er enthousiast gezegd leuk joh dat doen we En als je dan zo iemand vind dan blijkt dat een zogenaamde import Sluissenaar te zijn

en dan zeggen die autochtone weer zie je wel die import gasten nemen alles over en die zullen ons vertellen hoe het moet dus niet he

U begrijpt dat er bij mij daar nog al wat frustratie over aanwezig is

Tijdens

de opnamen van

de televisie uitzending Wat Nu van omroep Zeeland kwam Sjakie ter sprake en eigenlijk moet je zeggen het is geen prototype van een Sluissenaar ook niet van een Zeeuw of een Fries of een Achterhoeker maar het is gewoon de Nederlander

En mede daardoor moeten er eigenlijjk 16 miljoen gemaakt worden

De  technische maakbaarheid  heb ik opgelost

Nu moet Sjakie in de markt gezet worden

Iemand moet een herkenbaarheid zien tussen Sjaak en een persoon

In ieder huis hoort een Sjaak

De sjakievictorie begint in Sluis

En de boodschap moet zijn Wees geen Sjaak maar stel je open wees blij recht de rug en kijk blij en onbevangen de wereld in Help elkaar zonder achterdocht maar vertrouw op elkaar en samen zijn we sterk

En het moge duidelijk zijn Sjaak is getrouwd

Getrouwd met Neele

Een meer Zeeuwse naam is ondenkbaar

Neele is wel anders dan Sjaak en dat moet ook

Wat model gestaan heeft is in feite het Zeeuws meisje

van de

boter

en de klederdracht Daarnaast de vruchtbaarheidsbeeldjes welke bij de diverse oudheidkundige opgravingen gevonden zijn

Om die kenmerken grote borsten dikke kont en smalle taille met een trotse uitstraling van kom maar op vorm te geven was voor de schepper en dat ben ik toch een beetje een moeilijke klus

Ook omdat het geen klederdrachtpopje moet zijn maar de les van Henk Visch ter harte genomen moeten worden

Ook in een beeld moet genoeg te fantaseren zijn

mag ik u dan hier

de vrouw van Sjaak

middels een afbeelding onthullen

Expositie te HOEK met beelden SJAKIE

7 t/m 30 mei 2009

beelden Willem Behr

Galerie aan de Lein

Molendijk 13

4542 BJ  Hoek

Ik had beloofd snel terug te komen en belofte maakt schuld

Maar er is een aanleiding voor

Als professioneel ,wat dat ook wil zeggen ,moet je je in de markt plaatsen dat is hiervoor besproken

Als kunstenaar doe je daar allles voor

Enige tijd geleden heb ik me aangemald bij het CBK  Zeeland

2 keer per jaar oordeelt een ballotage commissie over je werk

En na 4 maanden wachten en lange lijsten met vragen in gevuld te hebben kwam gisteren de uitslag binnen

Ik ben toegelaten !

Als er iemand in Zeeland een kunstwerk wil laten maken of ik ga het beter zeggen Als er iemand in de wereld een kunstwerk door een Zeeuwse kunstenaar wil laten maken dan klikt hij of zij natuurlijk op

de website van

het CBK  Zeeland en dan kom ik er zomaar uitrollen

Oke je moet dan nog wel wat moeite doen maar relatief simpel ontmoeten wij elkaar

Met dat natuurlijk ligt er een cynisch tintje in dit verhaal

Wat ik aangeef is dat er zoveel meer te doen is dan alleen creatief bezig te zijn

Vandaag heel de dag bezig geweest met foto’s te maken van mijn ontwerp van Sjakie in het park als voorontwerp van een wedstrijd in Goes

Gisteren heel de dag in de weer geweest met photoshoppen om de beeldjes goed op beeld in Eindhoven te krijgen

Eergisteren het ontwerp gemaakt voor het beeld van Goes

Maar eerst wel even naar Goes geweest om de sfeer te proeven 

ondertussen ben je ook thuis bezig met het isoleren van het dak en

de voorbereidingen van

een nieuwe keuken

Er blijft totaal geen tijd over

de dag voor eergisteren:ik had een afspraak met de drukkerij /uitgeverij gemaakt

en nu blijkt gewoon wart er allemaal komt kijken bij het inrichten van een tentoonstelling en openstelling van je atelier gedurende de zomer en toeristenmaanden

aan pr en ondersteunende publiciteit komt er gewoon een kostenplaatje van € 700 

Dat is dan alleen redactioneel en als compensatie een advertentie in 1 blad

weliswaar volstaat dat blad maar toch het is een noodzakelijke kostenpost

vervolgens komt dan de vernissage en de uitnodigingen en de rest

van de poespas

en daar moet ik over nadenken ik bedoel wat behelst die poespas

kortom druk druk en nogeens druk

maar creatief ho maar

morgen ga ik het ergste doen wat ik ooit gedaan heb

ik ga de gemeente in met mijn fototoestel

ik ga inspiratie jagen

de geloofsbrieven                                              

de kop

Het is al weer enige tijd geleden dat ik de blog gevuld heb.

Niemand mag en kan echter zeggen dat ik stil heb gezeten.

Enerzijds worden nu de revenuen geplukt van mijn acquisitie werkzaamheden en anderzijds bemerk ik nu zeer prangend hoeveel tijd er daar echt in gaat zitten en hoe dit ten koste gaat van het creatieve proces.

Ook bemerk ik nu dat je terug gaat grijpen op eerdere ontwikkelingen.

Verderop in dit stuk zal u het een en ander duidelijk worden.

Allereerst de resultaten:

Ik exposeer dus in ziekenhuis de Honte te Terneuzen; de tentoonstelling is geopend op 4 februari en loopt tot eind maart.

Te zien zijn 24 portretten.

Ik heb bewust voor portretten gekozen. Het bijgevoegde artist statement behorende bij deze expositie sluit ik bij.

De naam van deze tentoonstelling is

Portretten

Op de tentoongestelde werken staan niet bestaande individuen afgebeeld .

Het gaat er bij mij om wat u ervaart bij het bekijken .

In tegenstelling tot een museum of galerie bezoek waar u naar toe gaat voor uw genot, plezier of om verstrooiing te zoeken is er hier op deze locatie waarschijnlijk niemand bewust voor het zien van mijn kunstwerken binnengekomen.

Er is een andere reden waarom u door deze gangen loopt.

Een reden die het bekijken van mijn werk overschrijdt.

Uw hoofd zit vol met gedachten, tegenstrijdige gedachten wellicht.

Als een stuiterbal flitst er van alles door uw hoofd, met het kijken naar mijn portretten hoop ik dat u een moment van rust vindt.

Het recept hiervoor is: vraagt u zich eens af waar ze naar kijken of wat er gebeurd is waarom ze zo kijken. En als er dan bij het bevragen van u zelf een herkenning of een herinnering naar  boven komt die dan weer een emotie oproept dan ben ik oprecht blij.

Ik probeer geen angst woede verdriet verbazing vreugde walging trots schuld of schaamte op te roepen. Dat zijn emoties en die zijn van u en van niemand anders.

Ik p

rob

eer slechts de weg vrij te maken zodat deze gevoelens bij u naar boven kunnen  komen.

Waarbij ik er volledig begrip voor heb dat middels kleur toets dit zelfde doel bereikt kan worden.

Verder opent maandag een expositie in het Ledeltheather in Oostburg en eigenlijk ben ik hier super tevreden over.

Waarom vraagt u zich af .

Ik doe dus heel veel moeite om me als beeldend kunstenaar te profileren.

Dat is heel anders dan de succesvolle zakenman of de politiek eigenwijze en bovenal eigenzinnige

Willem Behr

zoals ik over het algemeen bekend ben.

In de periode van deze expositie speelt ook de grootste en beste amateur toneelvereniging De Rederijkers samen met het semi- professionele operette gezelschap Zoma een uitvoering van het bekende stuk de Jantjes.

Dit betekent dat er zo een stuk of 5 volledig uitverkochte uitvoeringen zijn.

En in de pauze zien ze dus allemaal mijn werk.

Heel Sluis weet nu wie ik ben en wat ik doe.

Naamsbekendheid in het Zeeuws Vlaamse hoef ik niet meer te zoeken.

De olievlek kan zich gaan uitwaaieren.

En dat gaat ook gebeuren.

Maandag en dinsdag staan in het teken van televisie opnamen.

Het programma van Erik Holm schenkt in het programma “Wat nu “aandacht aan mijn persoon.

Hiermee wordt natuurlijk ook een flinke ruk gegeven aan de verdere naamsbekendheid.

Allemaal hartstikke leuk en goed, maar het creatieve heeft gewoon tijdgebrek .

Als jullie mij volgen, dan weet je dat ik het spelen in het atelier boven alles zet en dat het experimenteren als een onweerstaanbaar snoepje, of verzin andere superlatieven,

ook moet bekend verondersteld worden dat er enige theoretische kennis aan vooraf gaat

en tenslotte dat het maatschappelijk geëngageerd zijn een rol speelt.

Enige tijd geleden heb ik zomaar uit balorigheid een beeldje gemaakt.

Ik noemde het Sjaak.

Sjaak is voor mij het summum van een Zeeuws Vlaming, natuurlijk met de nodige ironie en cynisme.

Het probleem voor mij was dat er zoveel Sjakies zijn.

Ik heb geprobeerd om met eenvoudige middelen veel verschillende te kunnen maken waarbij de grondvorm gehandhaafd blijft.

Ik ben nu in staat om honderden Zeeuws Vlamingen te maken.

ik bemerk echter steeds meer dat er naast de Zeeuws Vlaming ook de zogenaamde import Zeeuwen zijn. Binnen mijn beeld van kijken en bekeken worden haal je de diverse groepen er zo uit. Deze kunnen we veel beter als een Ciacometties uitbeelden lang dun mager

en opeens blijkt dat je dan oneindig veel kanten op kan maar allemaal op plastisch vlak.

Het zelfde speelde zo een jaar of 6 geleden met de thematiek moslim /christen.

In mijn koude atelier wordt meer gekleid gegoten gewast gegipst dan daadwerkelijk geschilderd en dat merk je, want als de kwast ter hand genomen wordt gaat het stroef .

Tot zover deze blog, ik beloof snel weer door te gaan.

groeten van Willem

BESTE MENSEN

IK WENS JULLIE EEN HEEL GOED EN GELUKKIG NIEUWJAAR TOE

MET VEEL INSPIRATIE, GELUK EN GEZONDHEID!

WILLEM BEHR

en nu snel het atelier weer in!

bekijk ook mijn andere site met veel werk en andere info over mijn beelden, schilderijen, etsen, grafiek, keramiek, tekeningen, installaties en projecten.
www.willembehr.nl

Als extraatje, maar relevant voor wat ik bedoel in de vorige twee stukjes van dit blog:

1

Ik loop, loop, loop, loop, loop

Ik stop

Ik kijk

Ik loop, loop, loop, loop, loop

Ik kom geen stap vooruit

2

Ik loop, ik zie, ik loop, ik zie, ik loop, ik zie

Ik zie niet wat ik heb gelopen

Ik heb niet gekeken

Ik zou gekeken moeten hebben

Ik zou niet gelopen hebben

Mijn eerste gedichtjes in 55 jaar leven op de bol

Vervolg van het vorige stukje.

Ik kan de blinde mens niet helpen mijn schilderij te zien.

De opdracht een werk van mij zelf te verwoorden doe ik dus niet.

Als ik dan eens een werk van een ander neem? Zal dan de onderstaande tekst een beschrijving zijn van wat ik in dit schilderij zie? Niet wat het mij vertelt. Niet welke emotie het bij mij oproept. En heeft het dus niets te maken met wat de schilder misschien bedoeld heeft. Ik gebruik het werk van Herbert von Herkomer, getiteld On Strike, gemaakt in 1891 en in het bezit van the Royal Academie te Londen.

Het werk heeft de volgende afmeting: breed 80cm, hoog 180 cm. En de gebruikte techniek is olieverf op doek .

We gaan eraan beginnen dus ogen dicht en kijk mee.

Op het werk staat, iets uit het midden, aan de linkerzijde van het schilderij, frontaal over de gehele lengte een man afgebeeld met zijn rug leunend tegen de deurpost van een huis. De man is tanig. De handen van de man raken elkaar voor de buik ter hoogte van zijn middelen houden een pet vast. Schuin achter de man aan de rechterzijde van het schilderij staat een vrouw, half verscholen achter de man, een baby zittend op haar linkerarm. De vrouw heeft haar rechterarm om de schouder van de man geslagen. Haar hoofd leunt tegen zijn achterhoofd en de blik is neerwaarts gericht. Het kind op de linkerarm van de vrouw kijkt recht de kijker aan met een blik van wat mot je. De hoofden van man, vrouw en kind staan op dezelfde hoogte in het schilderij; op ongeveer 4/5 van het doek.

De man heeft kort donkerblond haar met een scheiding aan de linkerzijde. Hij heeft een baard. De ogen staan diep in de kassen en hij heeft ietwat ingevallen wangen. Hij kijkt naar rechts het schilderij uit. De kleding van de man doet vermoeden dat het een fabrieksarbeider is. Zijn schoenen zijn niet mooi gepoetst maar zien er stoffig en veel gedragen uit, de neus bolt ietwat op.

De broek van de man lijkt van een bruin corduroy, een manchester broek, de knieën zijn verkleurd alsof hij regelmatig op zijn knieën zit.

De man draagt een bruin tweed colbertje van ongeveer dezelfde kleur als de broek. Het colbertje staat open. Je kunt zien dat het niet nieuw is en vele malen is gewassen. In de rechterzak van het colbertje zit iets zwaars. Het lijkt op een boekje. Onder zijn colbertje draagt hij een vest. Het vest is donkerder bruin dan het jasje. Het vest is tot bovenaan toe dichtgeknoopt, vaag zie je nog de boord van een overhemd, wat wit van kleur is. Van de vrouw is behalve haar hoofd en rechteronderarm weinig te zien. Het haar is donkerder dan de man, achterover gekamd met een knot ,verder draagt zij donkere bovenkleding, een lange zwarte  rok en een wit schort aan, wat tot over de knieën reikt. Het kind, ik schat het op 18 maanden heeft korte blonde nesthaartjes en draagt een rode jurk met korte mouwtjes. Uit de achtergrond rechts van de vrouwfiguur doemt in de donkerte van het huis een meisje op. Over het figuurtje in de achtergrond kan qua kleding niets gezegd worden, behoudens dat het iets blauw grijsachtig is. Het huis is van rode baksteen opgetrokken, het metselwerk is in kettingverband wat er op duidt dat de muur

22 cm

dik is. De onderste 4 lagen van het huis zijn in andere steen gemetseld, het trasraam, wat er op duidt dat dit huis van na 1880 is en dus vrij nieuw is.

In de linker bovenhoek van het schilderij, naast het hoofd van de man is een raampje zichtbaar, gezien de hoogte van dit raam, ca 160 cm hoog, zal het een toilet raampje wezen.

De kin van de man komt ongeveer tot de onderdorpel van dit raampje. Op het schilderij is aan de onderzijde een stukje van de weg zichtbaar, de kleur is rood bruin waarschijnlijk een klinkerverharding.

Met deze beschrijving waren 3 mensen in staat om een redelijk gelijkende tekening van dit werk te maken zonder dat ze het werk ooit gezien hadden.

Als we de compositie bekijken dan vallen de volgende zaken op.

De achtergrond, de binnenzijde van het huis, is bijna zwart gelaten. Hierdoor treedt de man enorm op de voorgrond. De witte schort en het rode jurkje, evenals het in een lichte kleur neergezette kinderhoofd, brengen de voor en achtergrond in evenwicht. Het kind in de gang en het toiletraampje halen de blik van het emotioneel gelaten tafereeltje weg en geven de kijker de mogelijkheid om weg te schuilen.

Nu moet ik dus tegen de blinde zeggen: Laat uw eigen emotie en verbeelding en passie zijn of haar werk maar doen .Denk er maar aan wat u zou denken en voelen als u staakt voor betere voorzieningen of salaris zonder de hedendaagse stakingskassen. Maar tijdens het staken geen salaris ontvangt en de kosten voor levensonderhoud wel doorgaan en de huur betaald moet worden.

En de doktersrekening op de deurmat ligt.

Het spijt mij voor de blinde mens, ik kan hem niet helpen mijn werk te zien.

Inleiding

Het schrijven van een essay roept de vraag op wat een essay eigenlijk is? Gelukkig kom je met behulp van ons vriendje Google er snel achter dat er een literaire tekst, die in dienst staat van het leveren van een overtuigend betoog, bedoeld wordt.

Alvorens aan de slag te gaan moet er nog wel even verteld worden waar dit essay inhoudelijk over moet gaan. In dit geval een blind iemand door woorden een schilderij laten zien en dan liefst een werk van je zelf. Een onmogelijke opgave .Dat ik nu het woord onmogelijk gebruik is zwaar, de toon is dus gezet.

Mijn drakerige en halsstarrige houding vraagt toelichting. Want hoe kan het zover gekomen zijn dat ik, een van nature meegaand en aimabel persoon, gewoon iets weiger te doen. De reden is dat ik kort geleden de opdracht kreeg een persoonlijk dossier te schrijven. In dit dossier moet duidelijk worden waar ik op dit moment als beeldend kunstenaar mee bezig ben. Het hoe en waarom ik voor de schilderkunst gekozen heb, moet duidelijk onder woorden gebracht worden. Een persoonlijk dossier schrijf je niet zo maar even op maar vraagt om een moment van herbezinning. De geestelijke confrontatie, die ik in het persoonlijke dossier met me zelf als kunstenaar en mens aangegaan ben, wordt natuurlijk gevoed door de 3 jaar opleiding aan het KASK te Gent (Be).

Dat Schilderkunst, voor mij, feitelijk niets anders is dan een lichamelijke bezigheid, waarbij je met materie het restproduct van andere media componeert tot een geconstrueerd beeld dat los van de oorspronkelijke drager staat, mag de belangrijkste uitkomst van mijn confrontatie genoemd worden. Het zoeken van beelden en het ermee componeren, volgens bepaalde richtlijnen, wetten en regels, is een intellectueel proces. Op het moment dat de materie ter hand genomen wordt zitten we in het lichamelijke traject. Op dat moment neemt materie de taak van het intellect over. Wat rest is de passie en emotie van het moment .Daarmee is het schilderen gekomen tot wat het is. Een nutteloze, belangeloze bezigheid die je puur en alleen voor jezelf bedrijft. Laat ik dan ook maar gelijk zeggen dat daar waar ik het woord nutteloos gebruik dit absoluut geen negatieve klank moet hebben in tegendeel zelfs.

Ik verwijs naar de Franse filosoof George Bataille en dan speciaal daar waar hij het heeft over de spelende mens, die soeverein is en terug een is bij en met de natuur .

Ik ben superblij en intens gelukkig dat ik na een leven vol van moeten, doelenstellen en arbeid nu eindelijk kan spelen .

Wat op het doek staat is het resultaat van het gesprek met me zelf en mijn spelen .Daar heeft in principe niemand iets mee te maken Waar ik het nog moeilijk mee heb is dat anderen mijn werk willen zien. Ze mogen kijken, waarom zou ik ze dat weigeren .Maar ze zullen er nooit in kunnen zien wat ik bedoeld heb. Dat wil ik ook niet. Ik wil dat ze er zelf hun eigen betekenis aan geven. Ik wil ze niet vastleggen binnen een afgerond plaatje. Als het werk voor mij klaar is, heeft het voor mij geen waarde meer. Om de kijker te behouden van klakkeloos mijn mening en visie over te nemen overschilder ik bepaalde delen of laat slechts een fragment zien, in de hoop dat de kijker zo zijn eigen emotie kan oproepen.

Het spijt mij dus voor de blinde mens, ik kan hem niet helpen mijn werk te zien.

Hierboven heb ik omschreven en uitgelegd waarom ik als kunstenaar zoveel moeite heb om gids te zijn voor een niet ziende kijker,.maar ook als mens loop ik tegen de grens aan.

Het kan gewoon niet. Mijn emotie en passie kunnen niet aan een ander overgebracht kan worden. Het woordje mijn staat er niet voor niets. De menselijke geest is enig in zijn soort. Op geen enkele manier kan ik de emotie laten zien, als een soort standaard of universele waarheid. Dan waren we geen zelfstandige wezens maar voorgeprogrammeerde robotten. Ons hele bestaansrecht zal dan in gevaar zijn. Ons bestaan is gebaseerd is op ons eigen DNA, wat individueel is en uniek. Kunst is niet algemeen. Kunst is persoonlijk. Van de uitspraak van Descartes “je pense, donc je suis “ zou niets overblijven.

Hoe zou ik kunnen beschrijven wat Merlau Ponty zag bij het werk van Van Gogh, de schoenen. Hij raakte er bij in een trance en liep bij het kijken een andere wereld binnen en ervaarde dit als een waarheidsmoment. Het aanschouwen van dit werk bracht hem in een andere wereld. Het werk oversteeg de afbeelding.

Het werkje met de schoenen van Van Gogh gaf mij geen zicht op een andere waarheid, de schoenen bleven de schoenen.Waardoor er bij hem een andere wereld openging, terwijl die deur voor mij dicht bleef? Ik weet het niet. Maar wat ik ermee wil zeggen is dat ik niet in staat ben om met woorden een deur open te laten gaan. Een deur die bij mij tijdens het kijken dicht gebleven is. Ook de Duitse filosoof Nietzsche heeft gezegd: ieder mens leeft in zijn eigen waarheid. Dus waarom moet mijn waarheid die van de blinde zijn?

Zelfs het “ding an sich” van de Duitse Romantiek filosoof Kant kan ik bij deze aanhalen. Het kern woord in deze is de verbeelding. Niet onvermeld mag blijven dat ook Plato over de schilderskunst een duidelijke mening had net als trouwens bijna alle filosofen.

En ten slotte kan ik de wetenschap er met de haren bijslepen. Niemand weet nog immers hoe de beelden tot ons komen. Vele theorieën, maar wat de juiste is?

Op geen enkele manier kan ik iemand iets laten voelen wat ik zelf niet voel. En dat ook in terugkerende of omgekeerde wijze.

Wordt vervolgd……………..

enkele voorbeelden uit de reeks favorieten van de olieverfschilderijen van Willem Behr

enkele voorbeelden uit de eigen favoriete werken van Willem Behr